Reklam yeri
Reklam yeri
Reklam yeri

Seçki kampaniyası və biz seçicilər - Samirə Bayramova yazır

10-12 yaşım olardı, onda seçki söhbətini tam olaraq anlamırdım. Seçkiyə 2-3 gün qalmış kənd müvəkkili bizim nəslin adlı-sanlı kişisi ilə məhləyə gəlirdi. Əsasən, kişilər yığılırdı bu kiçik görüşə, biz uşaqlar da həmişə məhlədə top oynayırdıq, onlar bizim ərazidə söhbət etdiklərinə görə onların söhbəti bitirib-getmələrini gözləyirdik ki, oyuna davam edək. O vaxt o kəslər yanlarında durub, onlara tamaşa edən qızcığazın illər sonra onları tənqid atəşinə tutacağını öncədən bilsəydilər, indi, yəqin, məni daşla qovardılar. Təbii ki, bu, onların heç yatsalar, ağıllarına da gəlməzdi. Çünki bizim mötəbərlər qadını yalnız ev xanımı kimi təsəvvür ediblər. Nə isə...

Kənd müvəkkili və yanınca gələnlər görüşdən məmnun qaldıqdan sonra keçirdilər başqa məhləyə, bu məmnunluğun mahiyyəti isə hamının bir nəfər kimi yalnız bir şəxsə səs verməsinə əmin olması idi. Kəndlərdə həmişə belə olub, bir az xırda vəzifə sahibi yalan-doğru nə deyirsə, elə bilirlər, elə bu, söhbətin məhz özüdür. Aradan 3-4 il keçdi. Hamı nəsə yeni bir şey gözləyirdi. Durğunluq idi, qayda-qanun çökmüşdü, bir çoxları qorxurdu ki, hətta bizi gürcülər buradan qovacaq, indidən öz başlarına çarə qılmağa başladılar.

Anam illər əvvəl Rusiyaya köçüb getməyimizə əngəl olduğuna görə atamı qınayırdı. Televiziyadan izləyirdik olanları. Şəhərdə kütləvi aksiya keçirilirdi, bu, bizim region üçün yeni bir hadisə idi, “Ya məhv olacağıq, ya da ki üzümüzə gün doğacaq” deyirdi yaşlılarımız. Qış ayları idi, artıq seçki keçirilməli idi. Seçkidən öncə yeni namizədi seçməyimiz üçün  hər ailəyə bir torba un payladılar. Deyə bilmərəm, bu namizədi una görə, yoxsa yeni ümid üçün seçirdilər. Onda da şayiələr gəzirdi ki, bu adam ABŞ-ın adamıdır, əgər biz bunu seçsək, ruslar gəlib bizi qırarlar.

Bir müddət belə davam etdi. Seçkilər bitdi, yeni hakimiyyət gəldi, hər gün yeniliklər baş verirdi. Əhalidə razılıq vardı. Burada yaşayan azərbaycanlılar artıq buradan qovulmaqla bağlı nağılları unutmuşdular, çünki onlara “Gürcüstan vətəndaşları” deyə müraciət olunurdu. Bu illər ərzində, düzdür, xeyli iş görüldü, şəhərlər abadlaşdı, Qafqazda lider ölkəyə çevrildik və s. Amma Kvemo Kartli regionunda təhsilin inkişafı üçün ciddi addımlar atılmadı. Etnik azlıqların ali məktəbə qəbulu asanlaşdırıldı və yaxşı imkanlar yaradıldı. Bu, başqa mövzudur, istəyirəm, seçki sisteminə qayıdım.

Elə Milli Hərəkat zamanı da biz ədalətli seçkilər görmədik. İndikindən fərqli olaraq, onda əhalini məcbur etməyə o qədər də gərək yox idi, çünki əhalinin Mişa sevgisi ilkin narahatlıq üçün əlavə tədbirlər görməyə ehtiyac hiss etdirmirdi. Prezident barəsində maraqlı əfsanələr dolaşmaqda idi. Bir çoxunun qəhrəmanı idi, hətta indiki hakimiyyətdə vəzifə sahiblərinin bir çoxunun da.

O zamanlar təhsil sistemi işçiləri seçki zamanı çox canfəşanlıq edirdi. Sadəcə, bizim regionda deyil, bizim ölkədə seçki zamanı əsas resurs kimi müəllim kontingentindən istifadə olunur. 12 il götürək, onda şagird olan bu gün seçicidir, o seçici ki, ona elm öyrədən müəllimindən məhz ədalətsizlik, saxtakarlıq da öyrənmişdi. İndi bəziləri ümid edir ki, gənclik gələcək və bir şeylər dəyişəcək. Ümid edilən gəncliyə çox uzaqlardan baxmağa gərək yoxdur, elə indi də biz gözlədiyimiz gəncliyin necə kor və savadsız olduğuna şahidlik edirik. Və sonra üçüncü hakimiyyətə qədəm qoyduq, bütün ölkə ümid edirdi ki, Rusiyada illərdir sərvət toplayan şəxs qazandığı pulu gətirib bizim cibimizə dolduracaq və bizə 100 zavod tikəcək, bundan sonra bizim dərdimiz olmayacaq. Amma deyilənlər tərsinə oldu, insanların cibləri boşaldı, Gürcüstanın 2 milyon vətəndaşı qonşu dövlətə işləməyə üz tutdu.

Yeni hakimiyyətin əsas səhvlərindən biri kadr problemi idi, müvafiq sahələr üzrə uyğun işçilər seçilmədi, bu da ölkədə olan vəziyyəti bir az da çətinləşdirdi. Artıq bizim ölkə, ən pis mənada desək, "KQB" hökumətinə çevrilib. 2016-cı ildə keçirilən parlament seçkiləri, yəqin, uzun müddə yadımızdan çıxmayacaq, bir az xalqda cəsarət olsaydı, sona qədər mübarizə aparılsaydı, indi terrorçu xalq kimi adımızı tarixə yazmışdıq. Bu seçkinin yaxşı tərəfi də oldu: bütün Gürcüstan bildi ki, Kvemo Kartli deyilən regionda “azərbaycanlılar” deyə millət yaşayır və onlar ədalətli seçkilər uğrunda mübarizə aparır. Marneuli rayonunda müxalifətin qələbə çalmaması üçün hakim partiya hər riskə getməyə hazır idi. Rezerv olaraq qonşu ölkədən dəstək alındı, bu, elə də pis alınmadı. Təhsil sistemi üzərinə düşən işi yerinə yetirdi. Hətta sizə maraqlı bir hadisə danışım. Son canlı yayımda Araflı kənd sakini kəndlərində olan müəllimlərin savadsızlığından, vəziyyətin çətinliyindən danışanda, bir il bundan əvvəl həmin məktəbin müəllimlərinin etdiyi hərəkətlər yadıma düşdü. Məktəb direktoru, yoxsa müavini müxalifətdən kiməsə səs vermək istəyənlərə söyüş qoymuşdu və kəndin gənclərinə qarşı da söyüş işlətmişdi. Bu məsələ ilə bağlı bir neçə dostum və mən status yazmışdım. Bu müəllimlər də “Təhsil” qəzetinə uzun-uzadı yazı yazıb göndərmişdilər, ən maraqlısı orada ad və soyadların kiçik hərflə yazılması idi, nə qədər aqressiv olsaq da, biz qrammatik qaydaları pozuruqsa və ya bilmiriksə, bu, artıq bizim savadsızlığımıza dəlalət edir.

Bu hadisədən sonra rayonda bir neçə müəllim dəstək üçün canlı yayımlar etdi, əzizlərinə müraciət etdilər ki, hakim partiyadan olan gürcü namizədə səs versinlər. Qızılhacılı hadisəsi isə ən gərgin proses idi. Bəli, seçki məntəqəsini daşlayan gənclər qanunla cəzalandırılmalı idi. Amma nədənsə bu hadisənin başvermə səbəbi heç kimi maraqlandırmadı. Bütün məntəqələrdə olduğu kimi, burada da seçki saxtakarlığı baş vermişdi və heç bir müvafiq qurum, məntəqə üzvləri hadisəyə vaxtında münasibət göstərə bilmədiyinə görə çılğın gənclər hücuma keçdi. Bu gənclər yalnız bir neçə gündən sonra həbs olundular.

Ölkəmizdə Ali qanun seçki prosesində işləmədiyi kimi, bu halda da heç bir qanunilikdən söhbət getmirdi. Məhkəmə qərarı olmadan gənclərdən bir neçəsi yeni seçilmiş deputatlar tərəfindən evlərinə gətirildilər. Niyə? Hansı maddəyə əsasən? Əgər prossesual razılıq vardısa, o pulu kim, kimə, necə ödəmişdi? Bu suallar  susdurulmuş və qanundan bixəbər cəmiyyəti heç maraqlandırmadı belə.

Xatırladım ki, mən seçici olaraq, Alget kəndindəki məntəqədə səsverməyə getdim. Orada heç bir seçki prosesi qorunmurdu. Müşahidəçilər həyətdə siqaret çəkirdi. Komissiya üzvlərindən ikisi isə məntəqədən 10 metr uzaqda dost-tanışla söhbət edirdi. İçəri daxil oldum, sənəd tələb edən olmadı və mən iki bülleten götürüb, səsimin gizliliyini qorumaq üçün pərdə arxasına keçdim. Səsvermə prosesi bitdikdən sonra komissiya rəhbəri olan məktəb direktorunun müavininə bildirdim ki, siz rəhbər olaraq, niyə vəziyyətə nəzarət etmirsiniz? Kişi əl-ayağa düşdü, hərəsi öz işində olan komissiya üzvlərini içəri topladı və sanki nəzarət orqanından gəlmiş kimi mənə hesabat verərək, hər şeyə bundan sonra ciddi nəzarət edəcəyini bildirdi. Nəzərinə çatdırdım ki, mənim səs verəndən sonra da barmağımda marker yoxdu, bu isə o deməkdir ki, mən başqa məntəqədə və ya bir azdan gəlib yenə burada səs verə bilərəm. Bu, həmişə baş verən prosesdir və mən həmişə CESKO-ya bununla bağlı zəng edirəm. Onlar bu qulaqlarından alıb, o qulağından o yana ötürürlər. Birincisi, bunları, sadəcə, bir vətəndaş olaraq ölkəmdə, regionumda ədalətin qurulmasına kömək üçün, ikincisi isə təcrübə üçün edirəm. İndi biz yenə seçki ərəfəsindəyik, baxmayaraq ki, seçki hələ keçirilməyib, amma mən sosial şəbəkədən artıq seçilmiş olan namizədi təbrik də etmişəm. Bir seçici olaraq, öz bələdiyyəmizə mer seçmək üçün uyğun bir namizəd görə bilmirəm. Heç bir namizəd mənim kriteryalarıma cavab vermir. Bu isə hələ 4 il də əzab çəkəcəyimizi göstərir.

13 Sentyabr 2017, 17:32   
Digər xəbərlər
Xəbər xətti
© 2017 Xeber.ge